Column voor Mies Bouwman

27 Februari 2018

Column voor Mies Bouwman.

“ ’n Uitzending is, wat iedereen er ook mag van vinden, voor de mensen die eraan werken, ’n feest dat te vroeg ophoudt.”

Zo staat het in haar boek “Mies, 25 ½ jaar TV, Omzien in verbazing”. Ik kreeg het oude , vergeelde boek nu zowat tien jaar geleden cadeau van Ann Marain, één van de bedenkers en producers van het toenmalige tv-programma “Fata Morgana” dat ik destijds enkele jaren mee presenteerde op de openbare omroep. Want Ann wist dat ik fan was van Mies . Ann hielp me doorheen de interviews en de aandacht die dat grote televisieprogramma als “Fata Morgana” eens was met zich meebracht.  En tussen de televisieopnamen door las ik dus Mies.

Ik ,die als kind al droomde  van een job bij de televisie als acteur of tv-presentator en Mies daarbij als één van mijn voorbeelden uit m’n jeugd zag, stond jaren nadien zélf op die plek  voor de camera waar de boeketten werden uitgedeeld (al dan niet met de bloempotten er nog aan, zo bleek later )

Hoeveel keer ik haar boek sindsdien niet heb doorgelezen en telkens weer moest lachen om wat ik daar las. Haar woorden hielpen me ook om de boel allemaal te relativeren want als er al iets is wat je goed moet kunnen als je voor de televisie gaat werken – of  eigenlijk in iedere job- dan is het dàt wel :relativeren.

Ik laat je even meegenieten van enkele stellingen van Mies:

-       “Collega’s zijn mensen die op een receptie naast je komen staan wanneer ze zien dat je gefotografeerd wordt”

-       Veel televisiemensen zijn geabonneerd op een slechte krant omdat ze in een goeie nooit iets over zichzelf lezen

-       Televisiemakers en wegenbouwers hebben één ding gemeen: als hun werk af is praat iedereen over dat ene kuiltje.

-       Vraag ons hoe bescheiden wij zijn en we zullen het u in 3 ½ uur uitleggen.

Tijdloos zijn haar uitspraken.Mies brak tot op ’ t laatst een lans voor het “spontane” op televisie.Mies zei dat je als tv-presentator of -presentatrice niet op àlles “ja “ hoeft te zeggen.Mies zei dat je het als tv-maker nu ook weer niet allemaal “te graag”moet willen.Mies gaf nog steeds goede raad aan collega’s die erom vroegen en zag tegelijk hoe de wind ermee aan de haal ging.Want zo gaat het ook nog steeds :  nieuwe jonge veulens  huppelen de televisieweide op met een storm en drang. En gelukkig maar want op die manier ontstaat er zo af en toe nog eens wat origineels.

Toen ik gisteravond dus thuis kwam van m’n theatercursus voor beginners las ik het nieuws van haar overlijden.Ik had net twee volle uren intens gewerkt met m’n  studenten : jongens en meisjes, mannen en vrouwen van alle leeftijden die het acteren onder de knie willen krijgen. We hadden net met z’n allen twee volle uren aan het spelen en lachen én ontroerd geweest om al het enthousiasme waarmee we weer samen aan het creëren waren. Met theaterteksten van anderen én van onszelf!Maar vooral mét de belangrijkste bijdrage: ons enthousiasme!Gisternacht dacht ik dan ook enthousiast : ik schrijf morgen een column voor Mies.Over hoe sterk ik haar vond .Vooral in haar uitspraken over de aan haar  ( en mijn) werkgerelateerde wereldje én in haar enthousiasme.En tegelijkertijd dacht ik bij mezelf: “doe niet gek, je kende die vrouw niet eens persoonlijk”

Maar dat telt toch niet! Als  kijker had ik immers het gevoel dat ik haar echt wel kende hoor! Want die kwam toch bij ons thuis over de vloer via dat televisiescherm?Dus dan kén ik haar toch ? Nu dan!Hoe dikwijls maak ik nu nog een praatje met mensen die ik van haar noch pluim ken maar die me wel als dusdanig aanspreken ? Ik zeg het je : eens je voor de televisie hebt gewerkt: never a dull moment! 

Dus Mies, bij deze een oprechte dankjewel voor dat ongebreideld enthousiasme ,die spannende “lopende band” in je tv-programma “Eén van de acht” waarop sprekende papegeaaien,luxe friteuses en al dat ander huishoudelijk goed dat ik ondertussen vergeten ben.Jou ben ik echter nooit uit het oog verloren . Via je woorden en visies in kranten, weekbladen én in tv-interviews bleef ik je van je leren . Want ik wil altijd blijven leren van mensen die ertoe doen . Voor mij was je zo iemand. Wellicht vonden sommigen in tv-land je wel wat “tuttig” maar voor iedereen goed doen, dat moet je niet willen, zelfs ik weet dat ondertussen al.Hoe je het hokjes denken doorbrak door als tv-maker nieuwe dingen te gaan doen, wars van wat het publiek daarover dacht. Hoe je zélf de hand aan de ploeg sloeg in plaats van te wachten op nieuwe tv-aanbiedingen die  je uiteindelijk in datzelfde gareel en verwachtingspatroon zouden gehouden hebben. Hoe je na jaren werken voor tv eindelijk door –als ik het me goed herinner uit je interview daarover-  Joop Van Den Ende ook de navenante centen kreeg voor je werk. Want er gaat veel geld om in televisieland maar vele getalenteerden zonder grote mond laten hun goud pikken en mindere goden fietsen ermee weg en zetten het in je plaats om in klinkende munt.

En dat je minder bekende vrienden hebt als je roem tanende is zei je dus ook.

En gisteravond herlas ik nog een interview met je uit "De Volkskrant".Over hoezeer je je man Leen mistte en hoe kotsbeu je het was dat sommigen je met hun “getroost” bleven bedrukken.Vrank en vrij  schreef je die mensen lieve dankbare brieven waarin je hen meteen ook aangaf hun  liever niet meer terug te zien omdat ze je “tijd vervuilden” en dat die tijd steeds korter werd. Vrouw naar mijn hart , dat ben jij. Ook al ken ik je dus niet écht, laat dat duidelijk zijn.De zon schijnt, de hemel is staalblauw:ik trek zo meteen mijn laarzen aan en ga wandelen in het bos.Straks hef ik in de boshut het glas op jou en al die lieve lieve mensen waarvan jij –naar mijn gevoel dan toch – de liefste onbekende bekende was.

Steph

  • Column Archief